Nietrzymanie moczu u dorosłych

Niekontrolowane popuszczanie moczu to sytuacja, która dotyczy nie tylko dzieci i osób w podeszłym wieku. Tego typu dolegliwość może spotkać również młode osoby czy dorosłych „w sile wieku”. Niektórzy bagatelizują tę przypadłość i pozostają z problemem sami, nie zgłaszając się do lekarza i nie podejmując leczenia. Taka sytuacja w dalszej perspektywie może mieć przykre konsekwencje: stopniowe wycofywanie się z życia społecznego, zamykanie się w sobie czy nawet stany depresyjne.

Popuszczanie podczas wysiłku czy naglące parcie? Jednym z najczęstszych rodzajów nietrzymania moczu jest wysiłkowe NTM, polegające na niezależnym od naszej woli popuszczaniu moczu podczas wzmożonej aktywności fizycznej. Np. podczas biegania czy szybkiego chodzenia, schylania się, a także kichania lub silnego kaszlu. Drugą popularną odmianą tej dolegliwości jest nietrzymanie moczu z parcia naglącego – wówczas mimowolny wyciek moczu jest poprzedzony silnym parciem na pęcherz. Oprócz tego można wyróżnić inkontynencję mieszaną (parcie połączone z wysiłkowym NTM) czy moczenie nocne.

Przyczyny niekontrolowanego oddawania moczu

Na nietrzymanie moczu znacznie częściej cierpią kobiety. Przyczyną w takim wypadku jest zazwyczaj menopauza i zaburzenia hormonalne (spadek poziomu estrogenu), a także przebyte ciąże i porody. Jednak czynników wywołujących NTM jest znacznie więcej: zakażenia układu moczowego, kamica nerkowa, otyłość, zaparcia, nadużywanie alkoholu. Choroby neurologiczne czy demencja starcza. U mężczyzn niekontrolowany wyciek moczu pojawia się najczęściej jako niepożądana konsekwencja operacji prostaty, z powodu uszkodzenia zwieracza cewki moczowej, który znajduje się właśnie w okolicy stercza. Z chorobami gruczołu krokowego wiąże się także odwrotna przypadłość – wstrzymywanie moczu oraz uczucie pełnego pęcherza po oddaniu moczu. Jest to spowodowane uciskaniem cewki moczowej przez rozrośniętą prostatę.

Niezbędna wizyta u lekarza

Jeżeli objawy nie ustępują przez dłuższy czas (ok. 2-3 miesiące), trzeba niezwłocznie zwrócić się do lekarza rodzinnego, który może zlecić nam podstawowe badania lub od razu skierować do urologa czy ginekologa. Dokładny wywiad lekarski i odpowiednie badania diagnostyczne pozwolą ustalić przyczynę NTM oraz wybrać formę leczenia. Najczęściej stosowane badania to posiew i ogólne badanie moczu, USG jamy brzusznej, badania neurologiczne, ginekologiczne oraz badanie per rectum, a także badanie urodynamiczne.

Metody leczenia i środki zaradcze

W leczeniu inkontynencji często stosuje się fizykoterapię i elektrostymulację. Samodzielnie możemy wykonywać np. ćwiczenia mięśni Kegla, polegające na zaciskaniu i rozluźnianiu mięśni w okolicach dna miednicy. Niekiedy lekarze przepisują środki farmaceutyczne, które minimalizują niekontrolowany wyciek moczu, natomiast w bardzo zaawansowanych stadiach zalecane jest leczenie operacyjne.