Nietrzymanie moczu - niegroźna dolegliwość czy już choroba?

Bezpośrednią przyczyną niekontrolowanego oddawania moczu są zaburzenia pracy mięśni dna miednicy i pęcherza moczowego. Do takiego stanu może doprowadzić bardzo wiele czynników. Czy inkontynencja to zwykła dolegliwość, której nie należy się obawiać, czy może zwiastun poważnej choroby?

Jak sklasyfikować nietrzymanie moczu?

Wyróżnia się kilka form inkontynencji. Kobiety najczęściej dotyka wysiłkowe nietrzymanie moczu. W tym przypadku mimowolne popuszczanie moczu zdarza się podczas śmiania się, kichania, kaszlu czy wysiłku fizycznego, czyli wykonywania czynności, które powodują wzrost ciśnienia w jamie brzusznej. Ten rodzaj dolegliwości bardzo często występujące po ciąży i porodzie. Zazwyczaj mija samoistnie po jakimś okresie czasu. Innym typem inkontynencji jest nietrzymanie moczu z parcia. Polega na tym, że nawet przy prawie pustym pęcherzu pojawia się uczucie parcia i popuszczanie moczu. Jest to związane z nadmierną pobudliwością mięśnia wypieracza i nadreaktywnością pęcherza. Schorzenie to może się łączyć z wysiłkowym nietrzymaniem moczu. Jeszcze inną formą inkontynencji jest odruchowe nietrzymanie moczu wywołane dysfunkcją układu nerwowego. Cierpiąca na nie osoba nie odczuwa parcia na pęcherz, który opróżnia się samoistnie.

O czym może świadczyć inkontynencja?

Istnieje wiele czynników ryzyka i przyczyn powstawania inkontynencji. Wśród kobiet najczęstszym źródłem problemów z nietrzymaniem moczu są wymieniona już ciąża i poród, a także zabiegi chirurgiczne w obrębie miednicy mniejszej oraz menopauza. Nietrzymanie moczu mogą też być spowodowane mniej lub bardziej poważnymi chorobami, takimi jak infekcje, nadciśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, kamica, osteoporoza, cukrzyca, stwardnienie rozsiane, udar mózgu, choroba Parkinsona i choroba Alzheimera.

Jak przebiega leczenie nietrzymania moczu?

Inkontynencja może świadczyć o poważnej chorobie, dlatego tak ważne jest, by jej nie bagatelizować, ponieważ wymaga ona regularnej opieki lekarskiej. Konieczna jest diagnoza, odpowiednia pielęgnacja z użyciem środków ochrony przed nietrzymaniem moczu (same produkty dla kobiet to w ofercie marki Tena kilkanaście pozycji!) oraz właściwe leczenie. W przypadku ich braku inkontynencja postępuje i może powodować szereg powikłań zarówno fizycznych, jak i psychicznych.

Diagnoza inkontynencji zaczyna się od dokładnego wywiadu, w którym lekarz zbiera wszelkie informacje dotyczące zaburzeń oddawania moczu. Bardzo pomocny jest dzienniczek mikcji, przy pomocy którego przez dwa do siedmiu dni obserwuje się epizody nietrzymania moczu. Konieczne jest też badanie urologiczne i ginekologiczne. Dodatkowe badania to USG, RTG dolnego odcinka kręgosłupa, wziernikowanie pęcherza moczowego i sprawdzenie tempa przepływu cewkowego. Na ich podstawie ustala się indywidualnie dobrane do potrzeb i możliwości danej osoby leczenie. Może ono obejmować fizyko- i kinezyterapię, podawanie leków czy stosowanie dopochwowych wkładek podpierających. Dzięki niemu udaje się wyleczyć wiele przypadków zarówno sporadycznej, jak i średnio nasilonej inkontynencji.